Lilia Lekker
Γέννησε μια μπλε γάτα και αυτή ύστερα από τρεις βδομάδες έγινε αστέρι. Περίμενε λίγο, μήπως άλλαζε το μωρό της μορφή σε κάτι πιο κοντινό στα γούστα της, αλλά τζίφος. Ένας μήνας πέρασε και το πρόβλημα παρέμενε το ίδιο.


Δεν το ήθελε.



Λαχταρούσε ένα μωρό και όχι ένα αστέρι. Να το μάθει να είναι ελεύθερο. Να ξεχωρίζει το καλό. Να αγαπάει.

Μα και το αστέρι δεν ήθελε να το φωνάζουν Στέλλα και να το ντύνουν στα ροζ. Ονειρευόταν να σταθεί στο νυχτερινό στερέωμα, σαν κόκκος ασημόσκονης στα μάτια δύο παιδιών. Εκείνα, ένα πορτοκαλί μεσημέρι θα ζωγράφιζαν τις ακτίνες του με τα στρουμπουλά τους δάχτυλα πάνω στην άσφαλτο με κιμωλία. Και ύστερα θα φιλιόντουσαν, θα είχαν γεύση κεράσι. Περίμενε αυτά και περίμενε να γίνει μάρτυρας της κρυφής ζωής των άστρων.



Εκείνη το κοίταγε λαμπερό και φασκιωμένο όπως ήτανε πάνω στο χαλάκι της γάτας στο σαλόνι και νευρίαζε, μα δεν μπορούσε να το σκοτώσει- της φώτιζε όλο το δωμάτιο.



Σηκώθηκε μια βραδιά, το πλησίασε και του πέταξε για παρέα μια πανέμορφη κούκλα, άδεια στη θέση των ματιών, δώρο από το δικό της ρημαγμένο ουρανό. Γύρισε στο ανοιχτό παραθύρι και κοντοστάθηκε. Μια έναστρη νύχτα γέμιζε την υγρή φθινοπωρινή ατμόσφαιρα με άπειρες υπέροχες απιθανότητες.



"Θυμήσου όσα πίστευες μικρή" ψέλλισε το αστέρι, όμως δεν ήταν κανείς εκεί κοντά να το ακούσει."Υπάρχουν και πολύτιμες αναπηρίες" δήλωσε μες το δακρυσμένο του χαμόγελο και έσβησε.



Μια ουρά χάθηκε στον πένθιμο ουρανό.




Ένα χαμόγελο φανέρωσε δύο σειρές από σάπια δόντια.




Το φεγγάρι ξεφύσηξε και έστρεψε τα μάτια του αλλού, συνηθισμένο πια στις συντέλειες του κόσμου ετούτου**.


*We keep our love in a plain brown box/ We keep it tied with a simple lock/ We hold it close 'cause it's all we got/ We think it's ordinary but it's not- Edwin McCain
** τη συγνώμη μου στον Martin Page για την παράφραση του ιδιοφυούς του τίτλου.
0 Responses

Δημοσίευση σχολίου