Lilia Lekker

To μνημόσυνο ήταν υπέροχο. Μας σφήνωσαν στη δεξιά πτέρυγα της εκκλησίας , μαζί με την κυριακάτικη λειτουργία και τους κατοίκους του χωριού απέναντι, λες και μας χώριζαν σε ομάδες στην κατασκήνωση. Οι από εδώ ... τους από εκεί! Αγνοώ αν αυτό είναι κάτι που συμβαίνει γενικά οπότε θα μου επιτρέψετε να κοροϊδέψω το γεγονός ότι μέχρι να φτάσουμε στην πολυπόθητη μνημόνευση του παππού μου , ακούσαμε μια ολόκληρη λειτουργία , σχετικά σουρεαλιστική μάλιστα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο παππάς συσχέτιζε άμεσα ( μα είναι εξόφθαλμο άλλωστε!) τον μοναχικό βίο με τον έγγαμο. Ευτυχώς ο Χριστός των απανταχού χασισοποτών μου χαμογελούσε σε τοιχογραφία ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου με μάτια σαν του Μίκυ. Ήξερε αυτός..


Η μάνα μου με σκουντούσε περιοδικά διότι "κάτω κοιτάμε παιδί μου, κάτω" ή κατσάδιαζε τους πισινούς που μου αποσπούσαν την προσοχή με εύστοχες παρατηρήσεις επί της λειτουργίας λέγοντας "μη της μιλάτε ρε παιδιά, θα γελάει πάλι". Ομολογουμένως, αυτό ήταν άδικο. Σε κηδείες έχω γελάσει ουκ ολίγες ( γάμος άκλαφτος και κηδεία αγέλαστη δεν γίνεται!), σε μνημόσυνο ποτέ. Ίσως γιατί δεν είχα ξαναπάει. Τι να κάνω τελοσπάντων και γω, κοιτάω μπροστά. Και τι βλέπω; Ένα γλυκό σαν τούρτα από λευκό ζαχαρωτό και από κάτω με χρυσά γράμματα αλά χρυσόσκονη σωληνάρίου το όνομα του παππού μου " Κωνσταντίνος". Μερικά θρησκευτικά τελετουργικά ειλικρινά απορώ πώς διαιωνίστηκαν ως σήμερα, πρέπει δηλαδή να υπάρχει σοβαρή έλλειψη χιούμορ για να βλέπεις τώρα αυτό το χαριτωμένο glam διακοσμητικό στα μνημόσυνα των αγαπημένων σου που έφυγαν και να μην το διασκεδάζεις αρκετά ώστε να καταργείται το άτιμο. Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία, δεδομένου ότι στον καφέ (της παρηγοριάς υποθέτω) "στον καφενέ του Τσίτσα" ( έτσι το ανήγγειλε το event μετά το πέρας του μνημόσυνου ο παπάς στους παρευρισκομένους) ένας θείος μου πιάστηκε με τον παπά. Μη φανταστείς τίποτα θεαματικό, ούτε σκόνη δεν σήκωσαν, απλά ένας ελαφρώς ξεκουτιασμένος πλην νεότατος θείος μου ( κωμικό χαρακτηριστικό του το ότι μιλάει στην μάνα του στον πληθυντικό) εξέφρασε τη διαφωνία του για την Δευτέρα Παρουσία.


Οφείλω να αναπαραγω τη συζήτηση αυτούσια γιατί πιστέψτε με αξίζει για παραπάνω από έναν λόγους , αλλά αδυνατώ γιατί ήμουν άυπνη. Ο μεν υπερασπιζόταν τη μερική υιοθέτηση των χριστιανικών αξιών, ως οδηγό για ενάρετο βίο και άξονα ηθικής και ο δε του απαντούσε με το εξής αποστομωτικό: " E τότε δεν είστε χριστιανός. Ή τα δέχεστε όλα ή τίποτα".


Take it or leave it, για ποιους μας περάσατε;


Τα "ημίμετρα" είναι ιδεολογικά αντίθετα προς την έννοια της ιδεατής πίστης η οποία οφείλει καταπώς φαίνεται να είναι τυφλή , σαν να ' ναι ερωτευμένη δηλαδή, οπότε πάει χαθήκαμε. Γιατί υπάρχει το γνωμικό "μετά τα βέλη, έρχονται τα γιαούρτια ", αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν έρχονται ποτέ. Προσωπικά χωρίς να πιστεύω σε κάποια θρησκεία ( δεν έχω το θεό μου, που λένε) χαίρομαι με τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μου που δίχως προσηλυτιστικές ή αυτιστικά εμμονικές τάσεις έχουν το "καλό" απόλυτα ενταγμένο στο προσωπικό τους σύστημα αξιών. Με ή χωρίς τον σταυρό στο χέρι.



Στο θέμα μας πάντως, στο μνημόσυνο ήμασταν καλή ομάδα αλλά απροετοίμαστη. Ούτε μια πρόβα. Ειδικά μετά τη λειτουργία, όταν ξεκίνησε το μνημόσυνο ( το αντιληφθήκαμε έπειδή ακούσαμε το όνομα του παππού όχι για άλλο λόγο) πρέπει να γίναμε ρόμπα σε όλους τους χωρικούς. Σηκωνόταν ο ένας, οπότε σηκωνόμασταν όλοι και περιμέναμε να πέσει ένα σύρμα δια μαγείας τουλάχιστο να ξανακάτσουμε, αλλά τζίφος. Βέβαια, η κηδεία επειδή είχε αθρόα προσέλευση κοινού, ήταν πιο γουστόζικη. Στον απολογισμό, περί τα 5 άτομα σταυροκοπιόντουσαν με σωστό timing, άλλοι δύο το πήγαιναν ψάχνοντας ( η μάνα μου για παράδειγμα που έψαχνε με τα μάτια τον άντρα της που ήξερε τα βήματα χωρίς λάθη) και όλοι οι υπόλοιποι δεν έκαναν καν τον κόπο. Η ατάκα στο προαύλιο της εκκλησίας ήρθε από τον άντρα της μάνας μου και τότε έπεσαν τα γέλια (είπαμε, δεν αποφεύγονται).


- Δεν έχω ξαναδεί τόσους άπιστους μέσα σε μια εκκλησία.
4 Responses
  1. IANOS Says:

    Καλημερα σας!!!
    Καταρχας συλληπητηρια, να ζησετε να τον θυμαστε...
    Επειδη εχω και εγω προσφατη εμπειρια απο κηδεια τολμω να πω οτι παντα σε τετοιου ειδους εκδηλωσεις τα πραγματα ειναι κωμικοτραγικα!!!
    Στου θειου μου την κηδεια π.χ πριν 2 μηνες, επειδη ηταν βουλευτης του ΚΚΕ ειχε ερθει μια τυπισσα απο την κεντρικη επιτροπη και ρωταγε τον παπα καθε 5 λεπτα αν τελειωσε για να βγαλει ενα ηλιθιο λογυδριο...
    Ασε που οι συντροφοι του ειχαν βαλει τα παρασημα του μακαριτη σε ενα κοκκινο μαξιλαρακι και τα γυρναγαν λες και ειμασταν σε δημοπρασια και καποιος επρεπε να πλειοδοτησει...
    Τωρα οσον αφορα τα περι θρησκειας εγω τους χειροτερους αμαρτωλους τους γνωρισα με προσωπεια πιστης...
    Και οπως ελεγαν και οι πιο μεγαλοι σε ηλικια "Να φοβασαι αυτους που κανουν τους μεγαλους σταυρους"
    Αντε πολλες χαμογελαστες καλημερες!!!


  2. Giannis Says:

    Το τελευταίο μνημόσυνο που παραβρέθηκα ήταν τα 40 μερα του του αδελφού μου πριν ενα μήνα και κάτι.
    Δεν γέλασα καθόλου. (αντίθετα αν μάς έβλεπε ο κοπανατζής είμαι σίγουρος θα είχε σκάσει στα γέλια).
    Ιδίως όταν το άσπρο κεκάκι(!) με τα χρυσά γράμματα κρύφτηκε κάτω απο το τραπέζι κατά τη διάρκεια της λειτουργίας διότι ήταν λέει Πάσχα. Γιορτή για τον χριστιανισμό και δεν έπρεπε να ακούσει(!!) τους χαρμόσυνους ψαλμούς.
    Αφού βρήκαν ημερομηνία να "χώσουν" το μνημόσυνο (μετά τις σαράντα ημέρες δεν γίνεται ,πριν ναι αν δεν είναι Πάσχα ,τελικά το κάνανε έν κρυπτώ.
    Το κανονικό λοιπόν μνημόσυνο έγινε μετά . Πάνω απο τον τάφο του με κλάματα, γέλια, μουσικές, χωρίς Αίωνιες μνήμες και φανφάρες.


  3. ΞΕΝΗ Says:

    Hello,εγώ σε μνημόσυνο δεν έχω πάει ποτέ και σε κηδία πρώτη φορά πήγα φέτος. Αλλά απο τα λίγα που θυμάμαι στην κηδία έκλεγαν. Λές στο μνημόσυνο που έγινε και δεν πήγα να γέλαγαν;


  4. Lilia Lekker Says:

    καλησπερίζω και επειδή χαρακτηρίζομαι γενικότερα από θεαματική καθυστέρηση, ελπίζω να με συγχωρήσετε ευγενείς μου επισκέπτες :)

    @ Ιανός, να σου πω την αλήθεια, έχει περάσει πλέον και ένα διάστημα και έχω επιστρέψει στην αρχική μου εντύπωση ,ότι δηλαδή τα ταφικά έθιμα είναι τραγικά σκέτο, και κωμικά εξ ανάγκης..

    @ Γιάννη, λυπάμαι ειλικρινά και τα συλλυπητήρια είναι πάντα λίγα. Μια απορία μόνο, το κεκάκι κρύφτηκε κάτω από το τραπέζι για να μην ακούσει τους ψαλμούς;; Πολύ ευαίσθητο κεκάκι πετύχατε ;p

    @ Ξένη, καθόλου απίθανο αν και γλέντι χωρίς Ξένη δεν γίνεται!


Δημοσίευση σχολίου