Lilia Lekker
ο τρομπετίστας μου έγνεψε να κάτσω.


είμαι δεμένη στο κρεββάτι μια ή άλλη
το χαράζω στο πινακάκι να το δει

χαμογελάει σαν να ξέρει τη ζωή μου
και αυτός με δύο δάχτυλα κομμένα είναι εκεί

δεν θα μιλούσα και να μπορούσα, αυτό το χέρι θέλω να ακούω να παίζει, προτού βραδιάσει

είναι η έμπνευση μου
και ας είναι ακρωτηριασμένη

είμαι η χαρά του,
μα τελείως ακινητοποιημένη

με επισκέπτεται μονάχα όταν ξυπνάω,
μόλις νυχτώσει αγνοώ που να τον βρω.

ίσως στο κοντινότερο ψυγείο,
παρέα με παγάκια και τα σημάδια των καιρών.
Lilia Lekker

To μνημόσυνο ήταν υπέροχο. Μας σφήνωσαν στη δεξιά πτέρυγα της εκκλησίας , μαζί με την κυριακάτικη λειτουργία και τους κατοίκους του χωριού απέναντι, λες και μας χώριζαν σε ομάδες στην κατασκήνωση. Οι από εδώ ... τους από εκεί! Αγνοώ αν αυτό είναι κάτι που συμβαίνει γενικά οπότε θα μου επιτρέψετε να κοροϊδέψω το γεγονός ότι μέχρι να φτάσουμε στην πολυπόθητη μνημόνευση του παππού μου , ακούσαμε μια ολόκληρη λειτουργία , σχετικά σουρεαλιστική μάλιστα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο παππάς συσχέτιζε άμεσα ( μα είναι εξόφθαλμο άλλωστε!) τον μοναχικό βίο με τον έγγαμο. Ευτυχώς ο Χριστός των απανταχού χασισοποτών μου χαμογελούσε σε τοιχογραφία ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου με μάτια σαν του Μίκυ. Ήξερε αυτός..


Η μάνα μου με σκουντούσε περιοδικά διότι "κάτω κοιτάμε παιδί μου, κάτω" ή κατσάδιαζε τους πισινούς που μου αποσπούσαν την προσοχή με εύστοχες παρατηρήσεις επί της λειτουργίας λέγοντας "μη της μιλάτε ρε παιδιά, θα γελάει πάλι". Ομολογουμένως, αυτό ήταν άδικο. Σε κηδείες έχω γελάσει ουκ ολίγες ( γάμος άκλαφτος και κηδεία αγέλαστη δεν γίνεται!), σε μνημόσυνο ποτέ. Ίσως γιατί δεν είχα ξαναπάει. Τι να κάνω τελοσπάντων και γω, κοιτάω μπροστά. Και τι βλέπω; Ένα γλυκό σαν τούρτα από λευκό ζαχαρωτό και από κάτω με χρυσά γράμματα αλά χρυσόσκονη σωληνάρίου το όνομα του παππού μου " Κωνσταντίνος". Μερικά θρησκευτικά τελετουργικά ειλικρινά απορώ πώς διαιωνίστηκαν ως σήμερα, πρέπει δηλαδή να υπάρχει σοβαρή έλλειψη χιούμορ για να βλέπεις τώρα αυτό το χαριτωμένο glam διακοσμητικό στα μνημόσυνα των αγαπημένων σου που έφυγαν και να μην το διασκεδάζεις αρκετά ώστε να καταργείται το άτιμο. Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία, δεδομένου ότι στον καφέ (της παρηγοριάς υποθέτω) "στον καφενέ του Τσίτσα" ( έτσι το ανήγγειλε το event μετά το πέρας του μνημόσυνου ο παπάς στους παρευρισκομένους) ένας θείος μου πιάστηκε με τον παπά. Μη φανταστείς τίποτα θεαματικό, ούτε σκόνη δεν σήκωσαν, απλά ένας ελαφρώς ξεκουτιασμένος πλην νεότατος θείος μου ( κωμικό χαρακτηριστικό του το ότι μιλάει στην μάνα του στον πληθυντικό) εξέφρασε τη διαφωνία του για την Δευτέρα Παρουσία.


Οφείλω να αναπαραγω τη συζήτηση αυτούσια γιατί πιστέψτε με αξίζει για παραπάνω από έναν λόγους , αλλά αδυνατώ γιατί ήμουν άυπνη. Ο μεν υπερασπιζόταν τη μερική υιοθέτηση των χριστιανικών αξιών, ως οδηγό για ενάρετο βίο και άξονα ηθικής και ο δε του απαντούσε με το εξής αποστομωτικό: " E τότε δεν είστε χριστιανός. Ή τα δέχεστε όλα ή τίποτα".


Take it or leave it, για ποιους μας περάσατε;


Τα "ημίμετρα" είναι ιδεολογικά αντίθετα προς την έννοια της ιδεατής πίστης η οποία οφείλει καταπώς φαίνεται να είναι τυφλή , σαν να ' ναι ερωτευμένη δηλαδή, οπότε πάει χαθήκαμε. Γιατί υπάρχει το γνωμικό "μετά τα βέλη, έρχονται τα γιαούρτια ", αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν έρχονται ποτέ. Προσωπικά χωρίς να πιστεύω σε κάποια θρησκεία ( δεν έχω το θεό μου, που λένε) χαίρομαι με τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μου που δίχως προσηλυτιστικές ή αυτιστικά εμμονικές τάσεις έχουν το "καλό" απόλυτα ενταγμένο στο προσωπικό τους σύστημα αξιών. Με ή χωρίς τον σταυρό στο χέρι.



Στο θέμα μας πάντως, στο μνημόσυνο ήμασταν καλή ομάδα αλλά απροετοίμαστη. Ούτε μια πρόβα. Ειδικά μετά τη λειτουργία, όταν ξεκίνησε το μνημόσυνο ( το αντιληφθήκαμε έπειδή ακούσαμε το όνομα του παππού όχι για άλλο λόγο) πρέπει να γίναμε ρόμπα σε όλους τους χωρικούς. Σηκωνόταν ο ένας, οπότε σηκωνόμασταν όλοι και περιμέναμε να πέσει ένα σύρμα δια μαγείας τουλάχιστο να ξανακάτσουμε, αλλά τζίφος. Βέβαια, η κηδεία επειδή είχε αθρόα προσέλευση κοινού, ήταν πιο γουστόζικη. Στον απολογισμό, περί τα 5 άτομα σταυροκοπιόντουσαν με σωστό timing, άλλοι δύο το πήγαιναν ψάχνοντας ( η μάνα μου για παράδειγμα που έψαχνε με τα μάτια τον άντρα της που ήξερε τα βήματα χωρίς λάθη) και όλοι οι υπόλοιποι δεν έκαναν καν τον κόπο. Η ατάκα στο προαύλιο της εκκλησίας ήρθε από τον άντρα της μάνας μου και τότε έπεσαν τα γέλια (είπαμε, δεν αποφεύγονται).


- Δεν έχω ξαναδεί τόσους άπιστους μέσα σε μια εκκλησία.