Lilia Lekker














Το ότι είμαι σε φάση οικονομικού κραχ όπως και αρκετοί άλλοι κάτοικοι του πλανήτη, το έχω λίγο πολύ δεχτεί.

Ή μάλλον όχι. Σύμφωνα με σένιο τσιτάτο " Μερικές φορές πρέπει να ανεχτείς κάτι χωρίς να το δέχεσαι". Οπότε, επαναδιατυπώνω. Ανέχομαι το ότι τα τραπεζικά αποθέματα μηδένισαν όπως και το ότι έχω υποστεί βίαιη ποιοτική καθίζηση στο βιοτικό μου επίπεδο. Αλλα για να μην μιλάω λες και έχει γίνει πυρηνικός όλεθρος, θα ομολογήσω ότι σήμερα η ήμέρα ξεκίνησε φερέλπιδα με ένα αστείο:

-Έχεις ακούσει την καινούρια ατάκα; η μικρή Π-λια ήταν στην κουζίνα όταν ξύπνησα και έψηνε κεφτέδες. Γνέφω ένα τσου οπότε συνεχίζει:

- Έρχεται ένας πεσιματίας και σε ρωτάει: Μήπως έχεις τσιγάρο;
- Ναι.
- Τι του απαντάς;
- Ναι;
- Γιατί καπνίζεις και θα του απαντήσεις ναι;;;
- Όχι , συγνώμη, άρα τι απαντάω;
-Aπαντάς:
Όχι, αλλά αν είχα θα σου έδινα->
Παύση με υποννοούμενο και προαιρετικά ξινό χαμόγελο ->

Γιατί το τσιγάρο σκοτώνει.

Χαχα, το πιάσατε; Σκοτώνει! Δηλαδή, ψόφα , δηλαδή..χμ.. not funny huh? Τώρα που το σκέφτομαι ούτε το κουνούπι Έμπολα γέλασε όταν με κέρασε ριζότο με λαχανικά το μεσημέρι και αυτή και αν φημίζεται για το νοσηρό της χιούμορ. Ένα βράδυ πέρσι το καλοκαίρι εξήλθαμε από το Επι Κολωνώ σε τρομερά κακή ψυχολογική κατάσταση και αντικρίσαμε μια Λένορμαν άδεια σαν σοκολατένιο αυγό, ξέρεις το πασχαλιάτικο. Της είπα σε emo διάθεση
" αυτή η νέκρα με σκοτώνει" και χριστέ μου, γελούσε σατανικά πάνω από δέκα λεπτά.

To αντιπαρέρχομαι. Επόμενη λοιπόν τοπ στιγμή της ημέρας, ήταν το κερασμένο μεσημεριανό -και ας πήρα ένα λεωφορείο, ένα μετρό και έναν ποδαρόδρομο της κολάσεως ( με 37 βαθμούς και ανηφορική κλίση 70%, τώρα θα λέω ότι ξέρω και από ορειβασία) μέχρι να φτάσω σπίτι του κουνουπιού. Τι να τα κάνεις , έχει και η αφραγκιά το τίμημα της.

Μιλώντας όμως για αφραγκιά, ας διανθίσω καλύτερα την έννοια ντύνοντας την με πιο αντιπροσωπευτική εικόνα. Η ώρα είναι ογδόη βραδινή και βρίσκομαι σε ένα Έβερεστ της Ακαδημίας, σε διάλειμμα από μεταγλώττιση της υπέροχης Φλορισιέντα.

Ολίγα λεπτά πριν, έχω μαζέψει με απόλυτη ταπεινότητα ό,τι ψιλό έχω αλιεύσει από τη sport billy τσάντα μου ( κατά τη διάρκεια της οποίας αλίευσης ευρέθη και ένα καρύδι που μου έδωσε ο panamos πέρσι μετά τη βραδιά του Japan Day- υποθέτω ότι αν του το δείξω ποτέ θα νομίζει ότι του κάνω βουντού) και κινούμαι προς τα Έβερεστ με σκοπό την εξόντωση ενός
έντονου αισθήματος πείνας.

Ρωτάω την κοπέλα που μου ετοιμάζει το σάντουιτς: Πόσο μου βγαίνει; Γιατί ήρθα από δίπλα και δεν πήρα τσάντα. Ναι, λες και αν είχα πάρει τσάντα θα της κόλλαγα και πενηντάευρω στο κούτελο
- Πόσα έχετε μαζί σας; απαντάει μια ευδιάθετη υπάλληλος.
-3,90!! απαντάω και εγώ περήφανη.
- Ακριβώς! Ακριβώς 3.90 σας βγαίνει!

Η κοπέλα έπαθε την πλάκα της και άρχισε ένα ντελίριο ενθουσιασμού και μπαράζ ερωτήσεων τύπου " Είσαι γενικά τυχερή στη ζωή σου;" και "Καλά,αυτό δεν είναι σύμπτωση"και "Κοίτα να δεις,τώρα, είναι η τυχερή σου μέρα σήμερα"

Γαμώ τη τύχη μου και σήμερα και γενικά, πήγα να της πω, αλλά τι έφταιγε και εκείνη, που ναξερε ότι σύμφωνα με ακαριαίους υπολογισμούς , είχε απομείνει στο ταμείο της ημέρας κάτι λιγότερο από ευρώ.Δηλαδή δεν έφταναν ούτε για το εισιτήριο του μετρό της επιστροφής!

Σε αυτό το σημείο το κοτόπουλο είναι μόνο γυμνό αλλά όχι πεθαμένο.

ΣΤΟΠ. Αυτή είναι μια πρόταση από βιβλίο του Ρόμπινς, ίσως από το Άρωμα του ονείρου, δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά θυμάμαι την πρόταση καλά γιατί την έχω επαναλάβει από μέσα μου πολλές φορές. Όταν κάτι καλό πάει να γίνει και στραβώνει και τούμπαλιν, όταν στραβώνει δηλαδή κάτι χωρίς να είναι προηγουμένως σε καλή ρότα ( εδώ εντάσσονται τα θέματα υγείας). Τότε πάντοτε νιώθω σαν ένα γυμνό πλην ζωντανό κοτόπουλο στα πρόθυρα μιθριδατισμού πλέον γιατί τίποτα στην απόλυτη και δηλητηριώδη αφραγκιά μου δεν είναι φυσιολογικό, αλλά έχω καταλήξει να το διασκεδάζω και από πάνω.

Τελικά από τη δύσκολη θέση στο μετρό με έβγαλε το μπιζέλι, που πήρε συμπτωματικά τηλέφωνο και μου εμφύσησε το θάρρος, ενόσω μιλούσαμε, να ρωτήσω μια άσχετη επιβάτη που έβγαινε από το μετρό "αν χρειαζόταν άλλο το εισιτήριο της". Στην κυριολεξία της εκβίασα το να μου χαρίσει το εισιτήριο της, πράγμα στο οποίο συντέλεσε και η δικιά μου συνήθεια να δίνω τα δικά μου εισιτήρια φεύγοντας, η βεβαιότητα του καλού κάρμα δηλαδή ή ακόμα πιο απλά η άνεση του να κάνεις το καλό και μετά να το ρίχνεις στο γιαλό. Σε κάθε περίπτωση αυτό θα εννοούσε όποιος είπε ότι οι μάχες κερδίζονται από αυτούς που δεν σκέφτονται την ήττα!

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Οι υπόλοιποι ας ερμηνεύσουν κατά το δοκούν . Anything goes.

Με αυτά και αυτά επέστρεψα και σήμερα ασφαλής στην προσωρινή μου οικία με τον διακαή πόθο να καταφτάσει επίτελους η καταραμένη επιστροφή φόρου που θα με βγάλει από τη μιζέρια μου ( γιατί αν αργήσει θα πληρώσω ελεύθερο σκοπευτή) και τον ακόμα πιο διακαή πόθο να έχει αύριο ο πρώην εργοδότης μου συγκεκριμένη ημερομηνία για τις αμοιβές των δεδουλευμένων, προτού αφήσω δέκα χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και ανθρωπότητας να πάνε στον διάολο και βγω στους δρόμους με το ούζι.

Ηθικά και μη διδάγματα της σημερινής ανάρτησης:
Κόψτε το τσιγάρο. Διαβάστε Τομ Ρόμπινς. Και μη ξεχνάτε να χαρίζετε
τα εισιτήρια του μετρό. Μπορεί να κάνετε κάποιον άνθρωπο πολύ ευτυχισμένο.
5 Responses
  1. ΞΕΝΗ Says:

    Είσαι απίστευτή. Εγώ πάντως, τώρα στα γεράματα σκέφτομαι σοβαρά να αγοράσω... αχ πως τα λένε μωρα αυτά τα παπούτσια με ρόδες που βλέπουμε στις αμερικανικές ταινίες... και δεν θα θέλω πια ούτε εισητήρια (εμπρός καλα μου πόδια).
    Εχω όμως μια απορια τι έκανες έξω απο την από την μεταγλώττιση της υπέροχης Φλορισιέντα; Επιασες δουλειά εκεί;


  2. Lilia Lekker Says:

    με τρελαίνεις, δύο πράγματα πεθαίνω να κάνω παρότι αντίστοιχα γριέτζω, παραπέντε και ρόλερς αλλά γαμώ και τρισγαμώ δεν γίνεται με ρήξη χιαστού και μηνισκεκτομή!!! όχι δουλειά ρε, σεμινάριο δεν σου'χω πει; επίσης, το βράδυ θα καίμε πελεκούδια στα Εξάρχεια, μετά το live του μπιζελιού στο Αν, will you join us? θέλω να συζητηθεί η πρόταση, δεν ξεχνώ!!


  3. ΞΕΝΗ Says:

    Αχ ναι μωρε το ξέχασα (γερασα βλέπεις και το αλτσχαιμερ θερίζει) Φευγω μινι διακοπούλες και λετα θα το συζητήσουμε. Ματς μουτς


  4. IANOS Says:

    Καλησπερα !!!
    Για κατσε να δω αν πηρα τα ηθικα και μη διδαγματα της αναρτησης...
    Λοιπον το τσιγαρο το εχω κοψει ...
    Θα διαβασω Τομ Ρομπινς γιατι δεν το εχω κανει ακομα ...
    Αμα καιοποτε παρω μετρο θα χαρισω σε καποιον το εισιτηριο...
    Αρα 2-1
    Αλλα καπου εδω θα καταθεσω οτι εισιτηριο μπορει να μην χαρισα αφου δεν χρησιμοποιω μετρο αλλα εκανα χθες αλλη καλη πραξη βοηθωντας την φιλη μας την "ξενη" να ανακτησει τον κωδικο της που νομιζοντας οτι καποιος δαιμονιος χακερ ειχε σπασει, ειχε τρομαξει...
    Τελικα απλα εδινε λαθος κωδικο!!! :-))
    Αντε καλησπερες...


  5. Μata Says:

    λιλ αν ζεις βγαλε μια πουλισια-χελιδονοπουλισια δλδ κραυγη να σ ακουσω γιατι το κιν σου κανει τζιριτζαντζουλες!
    ματ.


Δημοσίευση σχολίου