Lilia Lekker














Το ότι είμαι σε φάση οικονομικού κραχ όπως και αρκετοί άλλοι κάτοικοι του πλανήτη, το έχω λίγο πολύ δεχτεί.

Ή μάλλον όχι. Σύμφωνα με σένιο τσιτάτο " Μερικές φορές πρέπει να ανεχτείς κάτι χωρίς να το δέχεσαι". Οπότε, επαναδιατυπώνω. Ανέχομαι το ότι τα τραπεζικά αποθέματα μηδένισαν όπως και το ότι έχω υποστεί βίαιη ποιοτική καθίζηση στο βιοτικό μου επίπεδο. Αλλα για να μην μιλάω λες και έχει γίνει πυρηνικός όλεθρος, θα ομολογήσω ότι σήμερα η ήμέρα ξεκίνησε φερέλπιδα με ένα αστείο:

-Έχεις ακούσει την καινούρια ατάκα; η μικρή Π-λια ήταν στην κουζίνα όταν ξύπνησα και έψηνε κεφτέδες. Γνέφω ένα τσου οπότε συνεχίζει:

- Έρχεται ένας πεσιματίας και σε ρωτάει: Μήπως έχεις τσιγάρο;
- Ναι.
- Τι του απαντάς;
- Ναι;
- Γιατί καπνίζεις και θα του απαντήσεις ναι;;;
- Όχι , συγνώμη, άρα τι απαντάω;
-Aπαντάς:
Όχι, αλλά αν είχα θα σου έδινα->
Παύση με υποννοούμενο και προαιρετικά ξινό χαμόγελο ->

Γιατί το τσιγάρο σκοτώνει.

Χαχα, το πιάσατε; Σκοτώνει! Δηλαδή, ψόφα , δηλαδή..χμ.. not funny huh? Τώρα που το σκέφτομαι ούτε το κουνούπι Έμπολα γέλασε όταν με κέρασε ριζότο με λαχανικά το μεσημέρι και αυτή και αν φημίζεται για το νοσηρό της χιούμορ. Ένα βράδυ πέρσι το καλοκαίρι εξήλθαμε από το Επι Κολωνώ σε τρομερά κακή ψυχολογική κατάσταση και αντικρίσαμε μια Λένορμαν άδεια σαν σοκολατένιο αυγό, ξέρεις το πασχαλιάτικο. Της είπα σε emo διάθεση
" αυτή η νέκρα με σκοτώνει" και χριστέ μου, γελούσε σατανικά πάνω από δέκα λεπτά.

To αντιπαρέρχομαι. Επόμενη λοιπόν τοπ στιγμή της ημέρας, ήταν το κερασμένο μεσημεριανό -και ας πήρα ένα λεωφορείο, ένα μετρό και έναν ποδαρόδρομο της κολάσεως ( με 37 βαθμούς και ανηφορική κλίση 70%, τώρα θα λέω ότι ξέρω και από ορειβασία) μέχρι να φτάσω σπίτι του κουνουπιού. Τι να τα κάνεις , έχει και η αφραγκιά το τίμημα της.

Μιλώντας όμως για αφραγκιά, ας διανθίσω καλύτερα την έννοια ντύνοντας την με πιο αντιπροσωπευτική εικόνα. Η ώρα είναι ογδόη βραδινή και βρίσκομαι σε ένα Έβερεστ της Ακαδημίας, σε διάλειμμα από μεταγλώττιση της υπέροχης Φλορισιέντα.

Ολίγα λεπτά πριν, έχω μαζέψει με απόλυτη ταπεινότητα ό,τι ψιλό έχω αλιεύσει από τη sport billy τσάντα μου ( κατά τη διάρκεια της οποίας αλίευσης ευρέθη και ένα καρύδι που μου έδωσε ο panamos πέρσι μετά τη βραδιά του Japan Day- υποθέτω ότι αν του το δείξω ποτέ θα νομίζει ότι του κάνω βουντού) και κινούμαι προς τα Έβερεστ με σκοπό την εξόντωση ενός
έντονου αισθήματος πείνας.

Ρωτάω την κοπέλα που μου ετοιμάζει το σάντουιτς: Πόσο μου βγαίνει; Γιατί ήρθα από δίπλα και δεν πήρα τσάντα. Ναι, λες και αν είχα πάρει τσάντα θα της κόλλαγα και πενηντάευρω στο κούτελο
- Πόσα έχετε μαζί σας; απαντάει μια ευδιάθετη υπάλληλος.
-3,90!! απαντάω και εγώ περήφανη.
- Ακριβώς! Ακριβώς 3.90 σας βγαίνει!

Η κοπέλα έπαθε την πλάκα της και άρχισε ένα ντελίριο ενθουσιασμού και μπαράζ ερωτήσεων τύπου " Είσαι γενικά τυχερή στη ζωή σου;" και "Καλά,αυτό δεν είναι σύμπτωση"και "Κοίτα να δεις,τώρα, είναι η τυχερή σου μέρα σήμερα"

Γαμώ τη τύχη μου και σήμερα και γενικά, πήγα να της πω, αλλά τι έφταιγε και εκείνη, που ναξερε ότι σύμφωνα με ακαριαίους υπολογισμούς , είχε απομείνει στο ταμείο της ημέρας κάτι λιγότερο από ευρώ.Δηλαδή δεν έφταναν ούτε για το εισιτήριο του μετρό της επιστροφής!

Σε αυτό το σημείο το κοτόπουλο είναι μόνο γυμνό αλλά όχι πεθαμένο.

ΣΤΟΠ. Αυτή είναι μια πρόταση από βιβλίο του Ρόμπινς, ίσως από το Άρωμα του ονείρου, δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά θυμάμαι την πρόταση καλά γιατί την έχω επαναλάβει από μέσα μου πολλές φορές. Όταν κάτι καλό πάει να γίνει και στραβώνει και τούμπαλιν, όταν στραβώνει δηλαδή κάτι χωρίς να είναι προηγουμένως σε καλή ρότα ( εδώ εντάσσονται τα θέματα υγείας). Τότε πάντοτε νιώθω σαν ένα γυμνό πλην ζωντανό κοτόπουλο στα πρόθυρα μιθριδατισμού πλέον γιατί τίποτα στην απόλυτη και δηλητηριώδη αφραγκιά μου δεν είναι φυσιολογικό, αλλά έχω καταλήξει να το διασκεδάζω και από πάνω.

Τελικά από τη δύσκολη θέση στο μετρό με έβγαλε το μπιζέλι, που πήρε συμπτωματικά τηλέφωνο και μου εμφύσησε το θάρρος, ενόσω μιλούσαμε, να ρωτήσω μια άσχετη επιβάτη που έβγαινε από το μετρό "αν χρειαζόταν άλλο το εισιτήριο της". Στην κυριολεξία της εκβίασα το να μου χαρίσει το εισιτήριο της, πράγμα στο οποίο συντέλεσε και η δικιά μου συνήθεια να δίνω τα δικά μου εισιτήρια φεύγοντας, η βεβαιότητα του καλού κάρμα δηλαδή ή ακόμα πιο απλά η άνεση του να κάνεις το καλό και μετά να το ρίχνεις στο γιαλό. Σε κάθε περίπτωση αυτό θα εννοούσε όποιος είπε ότι οι μάχες κερδίζονται από αυτούς που δεν σκέφτονται την ήττα!

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Οι υπόλοιποι ας ερμηνεύσουν κατά το δοκούν . Anything goes.

Με αυτά και αυτά επέστρεψα και σήμερα ασφαλής στην προσωρινή μου οικία με τον διακαή πόθο να καταφτάσει επίτελους η καταραμένη επιστροφή φόρου που θα με βγάλει από τη μιζέρια μου ( γιατί αν αργήσει θα πληρώσω ελεύθερο σκοπευτή) και τον ακόμα πιο διακαή πόθο να έχει αύριο ο πρώην εργοδότης μου συγκεκριμένη ημερομηνία για τις αμοιβές των δεδουλευμένων, προτού αφήσω δέκα χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και ανθρωπότητας να πάνε στον διάολο και βγω στους δρόμους με το ούζι.

Ηθικά και μη διδάγματα της σημερινής ανάρτησης:
Κόψτε το τσιγάρο. Διαβάστε Τομ Ρόμπινς. Και μη ξεχνάτε να χαρίζετε
τα εισιτήρια του μετρό. Μπορεί να κάνετε κάποιον άνθρωπο πολύ ευτυχισμένο.
Lilia Lekker
Στη Βουδαπέστη όπου ήμουν την περασμένη βδομάδα, σιχάθηκα να διαβάζω τα εμετικά δημοσιεύματα τύπου λιβελογράφημα, που παρομοίαζαν την Σαλίνα με διάολο ή άγγελο.

Ακόμα περισσότερο σιχάθηκα τους μικροαστούς Ελληνάρες με τα ταξικά απωθημένα, που χαιρέκακα έτριβαν τα χέρια τους με τις συλλήψεις των "κακομαθημένων πλουσιόπαιδων" στα μπλογκς και στα φόρουμ.

Κάτι που θεωρούσαν βεβαίως καθ' όλα λογικό, αναλογιζόμενοι το εξής παράδοξο- "τα παιδιά δεν διερωτήθηκαν ποτέ για την προέλευση της οικογενειακής περιουσίας".

Και από τη μια σκεφτόμουν αυτή την βόμβα που έσκασε στα πόδια όλων και από την άλλη, την ίδια την Σαλίνα. Όχι γιατί ερωτεύτηκα τα μακριά της πόδια από το κιτρινιστικό εξώφυλλο της Espresso, συγνώμη Έθνος ήθελα να πω, αλλά γιατί όταν φέρνω αυτή την κοπέλα στο νου μου ( ήμασταν συμμαθήτριες στο σχολείο), ο τελευταίος συνειρμός που θα κάνω είναι "φραγκάτη".

Πρώτα θα σκεφτώ "μπανάνα", για να καταλάβετε, και μετά "Εκάλη".

Πράγμα για το οποίο θα διαβεβαίωνε οποιοσδήποτε την γνώριζε, οποιονδήποτε τον ρώταγε, οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε.

Την πρώτη ημέρα που μου το σφύριξε η Θην φρικαρισμένη, το ίδιο βράδυ δεν με έπαιρνε ύπνος. Την επόμενη που κοιμήθηκα, είδα εφιάλτες, το ίδιο και την παραεπόμενη. Με όποιον το συζήτησα που τη γνωρίζει, σκεφτήκαμε ψύχραιμα ότι προφανώς θα αποφυλακιστεί μόλις δρομολογηθεί η απολογία του πατέρα της , γιατί βούιξε ο πλανήτης να λέει πως ήταν μια κίνηση εντυπωσιασμού η σύλληψη της.

Πείτε με αφελή, αλλά μου φαίνεται πως σαν της έπεσαν πολλά. Απ' τη μια στιγμή στην άλλη συνειδητοποιείς, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες, ότι ο πατέρας σου συναγωνίζεται σε απατεωνιά μεγαλομαφιόζους ολκής και πως βρώμικα χρήματα από τα μαύρα ταμεία μιας εταιρείας, η οποία μέχρι πρότινος ήταν για σένα συνώνυμη κακών κινητών, κάθονται σε λογαριασμό στο όνομα σου.

Πέρα από αυτά, σαν να μην ήταν αρκετά, σε συλλαμβάνουν , όπως και τη μητέρα σου ( επιφυλάσσομαι βέβαια για την αθωότητα της ) , όπως και τις αδερφές σου , διότι ο φυγόδικος πατέρας σου, προτιμά να συνεργαστεί για χ ψ λόγους με τις γερμανικές αρχές περιμένοντας δικαιότερη μεταχείριση ή μειωμένη ποινή ή και συνεργασία για να τους κάψει όλους, πράσινους και μπλε όταν μιλήσει. Ωραίο στόρι ε; Και εσύ κάθεσαι,έχοντας διακόψει τις σπουδές σου , ένα κορίτσι κυριολεκτικά σαν όλα τα άλλα, στο κελί όπου χώθηκες σαν εγκληματίας ,κατόπιν εκδικητικού εντάλματος( μη μείνει ελεύθερη και εγκληματίσει!) και ελπίζεις για τί;

Πιθανότατα φυλακή για τους δύο γονείς σου έως ότου παγώσει η κόλαση , τετραπλά ανεξίτηλα τραύματα για εσένα και όλα σου τα αδέρφια, bonus το κοινωνικό στίγμα, και μια ευχή κατά την αποφυλάκιση για "καλή συνέχεια".

Ομολογουμένως το γεγονός ότι η Σαλίνα είναι παντελώς αθώα και τίμια σαν άνθρωπος, μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι. Τη μέρα που σέρφαρα στο ίντερνετ από Ουγγαρία, έχοντας μάθει τα καθέκαστα, μίλησα στον Nas online. Τρομακτικά καψούρης στο παρελθόν με το Σαλινάκι, πάντα τον συγκλόνιζαν οι επιλογές της. Να μένει στην Καισαριανή. Να μένει με τον Βαγγέλη τρελά αγαπημένη για χρόνια. Να συγκαταλέγεται στην ιερά τριάδα των ομορφότερων γυναικών που θα δεις στη ζωή σου (και να μην το ξέρει ή να μην το χρησιμοποιεί). Να κυκλοφορεί απλά με ένα κολάν και ένα κοντομάνικο εδώ και χρόνια.

- θα τα έχεις μάθει τα Σαλινιακά, φαντάζομαι.
- Ναι, πολύ κακή φάση.
-...
- Για να πούμε και καμία μαλακία, περισσότερο θα είχα εσένα για σκάνδαλα και πρωτοσέλιδα.
-hardy har har.

Στ' αλήθεια όμως, δεν είχε και άδικο. Η Σαλίνα ποτέ δεν έδειξε τίποτα παραπάνω από μια απαξίωση απέναντι στο χρήμα, και νατη τώρα στη φυλακή για συνεργία σε «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος».

Δεν την ξαναείδα μετά τη Σαμοθράκη ( όχι στη Μύκονο αλλά στη Σαμοθράκη με σκηνή), το προπέρσινο καλοκαίρι.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν τα σουπερ κοσμηματάκια της και το γέλιο της- αυτός ο άνθρωπος χαμογελάει αυθόρμητα όπου και να σταθεί.

Και κάθομαι τώρα εδώ, πίσω στην Αθήνα και σκέφτομαι μουδιασμένη..Πρέπει να είστε τρομερά ικανοποιημένοι πανάχρηστε ανακριτή Ζαγοριανέ με την γελοία προεκλογική σπασμωδική στερητική της ελευθερίας ενός αθώου κοριτσιού ποινή σας. Γιατί η Σαλίνα σίγουρα δεν γελάει πια.

A prayer for the wild at heart, kept in cages. Tennessee Williams