Lilia Lekker

..Kαι ο καιρός περνάει
και η χρονιά αλλάζει
και τα τσακάλια στην αυλή μου γαβγίζουν,
αλλά δεν θα ρημάξουν,
ίσως σιάξουν ,
ίσως ξεχαστούν ,
ίσως άλλο ψοφίμι βρουν να συνταιριάξουν με εκείνο το κενό τους,
μα η πόλη τα ακούει και αναστενάζει με βουλωμένες αρτηρίες,
την ακούς;
«μεσάνυχτα όλη μέρα»
και στο κέντρο της στέκομαι αδειασμένη με αιωνίως άσβηστο πόθο στο χέρι,
αναπνέω αέρα βρώμικο
και η βρώμα η μέσα μου χαρτοπαίζει και όλο χάνει.
Θα το σβήσω,
το σβήνω με την γωνία της μπότας μου,
και η άσφαλτος μαύρη
και το παπούτσι φρεσκοφορεμένο μαύρο.
«Και αν η ψυχή μου είναι μαύρη τι το λες σε μένα;» είχε πει εκείνη αυτάρεσκα,
δήθεν αδιάφορα,
χαλαραδιάφορα.

Τι. Το . Λες.

Μη λες λέξη,
κατάπιε τα τέρατα όλα δίχως ανάσα,
μη χωνέψεις,
μη ρευτείς,
λέξη μη φτύσεις.
Δομημένος,
συγκρατημένος,
πλαστικός,
μετρημένος,
καθισμένος,
κόβει τις φρυγανιές σε μικρότερα κομμάτια με το ένα χέρι,
όσο σκουπίζει τα ψίχουλα με το άλλο,

Στοπ.

Πιάνει το κουτάλι και ανακατεύει τη φέτα με τις φακές,
στοπ.

Η γάτα έξω απ' το παραθύρι γαβγίζει και αυτή
- σε ένα μερτικό ελπίζει,
όπως και εγώ.

Σταματά να γαβγίζει,
γιατί σταματά να ελπίζει,
γιατί σάμπως βγήκε ποτέ ήλιος μέσα στα μεσάνυχτα να μας φωτίσει;

Ξημέρωμα Τρίτης μα η βδομάδα έχει ήδη φτάσει στο τέλος.

Στοπ.

Μνήμη τυφλή. Στοπ. Δεν το χωράει ο νους.
2 Responses
  1. ΞΕΝΗ Says:

    Κοριτσάκι τι έγινε; Γιατι αυτή η μελαγχολία; Ποιός σε πείραξε;


  2. Lilia Lekker Says:

    τρομερή καθυστέρηση παρουσιάζω με αυτό το μαραφέτι το βλογκ τελικά.. βλέπω τα κόμεντς όποτε.. από κοντά καροτίνα μου τα νέα!


Δημοσίευση σχολίου