Lilia Lekker

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι τόσο μάχιμη τελευταία. Αν ήμουν ο Brunetti, οι τελευταίες ημέρες θα ήταν μάλλον "μια πεντάκιλη πούτσα με aids σφηνωμένη μέσα στο στόμα μου". Και επειδή καθετί που δεν λέμε, είναι απείρως πιο σοβαρό από αυτό που λέμε, εξηγούμαι.
( Προσγειωνόμαστε στη Τρίτη - Έχουν προηγηθεί πάμπολλοι απλήρωτοι λογαριασμοί οι οποίοι διογκώνονται ενόσω αδυνατώ να τους πληρώσω, όπως και μια σοκαριστική συνάντηση με έναν Κάπα - πως λέμε Κωνσταντίνος Βήτα, Πηνελόπη Δέλτα κλπ).

12.00 Είναι ένα καυτό πρωινό και εγώ ενδίδω σε κυκλικό πρωινό κυνήγι θησαυρού (με δώρο το όχημα μου) περιμετρικά του σταθμού Μαρούσι. Έχω εμφανίσει πρόωρη άνοια και δεν έχω ιδέα που έχω παρκάρει την προηγούμενη, πάθηση για την οποία χαρακτηριστικά κοροϊδεύω την μάνα μου εδώ και χρόνια. Όταν ο δρόμος με έβγαλε (για άλλη μια φορά) κάτω από το σπίτι της Θην, χτύπησα αναζητώντας νερό και κατανόηση.

Βρήκα την αδερφή της στην κουζίνα, η οποία γύρισε αιφνιδίως από την Ινδία και μου αποκάλυψε ότι στις περιπλανήσεις της γνώρισε μια κοπέλα φτυστή εγώ! Την τελευταία φορά που εξαφανίστηκε στην Ινδία για μήνες, επέστρεψε με ένα αδιάγνωστο έκζεμα στο πόδι και μια υπέροχη ιστορία για το πως μαιμουδάκια της έκλεβαν ντομάτες από το σαλόνι. Πώς; Μπαίνοντας ελεύθερα αφού η Eve είχε νοικιάσει ένα γιαπί μισοτελειωμένο,χωρίς στέγη και παράθυρα.

- Ινδή; την είχα πραγματικά ικανή να θεωρήσει κλώνο μου κάποια σκουρόχρωμη μαυρομάτα.
- Όχι ρε! Ιρλανδέζα. Πρέπει να γνωριστείτε. Facebook έχεις;
- Positive. Και τι έκανε αυτή εκεί;
- Ντοκιμαντέρ για τους Δυτικούς που πηγαίνουν στην Ινδία για να φωτιστούν.
Η Θην έλαμψε και αυτή επικίνδυνα. Με κοίταξε λες και ανακαλύψαμε τη χαμένη μου κάλτσα που διέφυγε απ' το πλυντήριο, αλλά γύρισε στην μητρική αγκάλη.
- Βαρεμένη δηλαδή, είπα γιατί προφανώς δεν ταυτίστηκα με το δημοσιογραφικό όραμα του alter ego μου.
- Οχι, Θα δεις,θα δεις!

14.00 Ημέρες επαναπατρισμού διένυε και ο Oleg τελικά, τον οποίο αναγνώρισα μεσημεριάτικα
σε ένα αυτοκίνητο γεμάτο τζίβες. Η Daria χαιρετούσε τους περαστικούς κάνοντας το σήμα της ειρήνης και λέγοντας "πις" σε σπασμένα μωρουδιακά, όταν τον είδα να ξεπροβάλλει μπροστά μου ύστερα από δύο μήνες περιπλάνησης σε Ινδία και Νεπάλ ( να θυμηθώ να ανεβάσω ταξιδιωτικό οπτικό από τις περσινές μου βόλτες στο Νεπάλ).

-Γύρισεεεεεεεεεες...

Η φωνή μου χάθηκε στο υπερπέραν των Μελισσίων και ένα μακρύ χέρι πρόλαβε να βγει από το πίσω παράθυρο και να χαιρετήσει. Το αμάξι τους έστριψε. Το τηλέφωνο χτύπησε.

- Ο παππούς πεθαίνει, άκουσα τη μάνα μου να λέει, και να συνεχίζει

- Θα το φροντίσουμε εγώ και ο super mario, αφήνοντας με να το ερμηνεύσω κατά το δοκούν.

Κλείνει.
Γυρνάω στο μπιζέλι.

- Ο παππούς πεθαίνει, είπε και θα το φροντίσουν.

(Μετά από δευτερόλεπτα)

- Μάλλον εννοεί ότι ο παππούς πέθανε; Αλλιώς , τι να φροντίσουν;;

Το μπιζέλι γνέφει συγκαταβατικά. Σπεύδουμε για το πατρικό μου. Εκεί όπως και οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη, όταν ο θάνατος τρυπώνει στα κρυφά, η απώλεια σέρνει σαν φάντασμα τις αλυσίδες της σε κάθε γωνιά του. Η γάτα δεν πλησιάζει στα μέσα δωμάτια, η γιαγιά έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια και στα μάτια της το βλέπεις, για κάποιες στάμνες το νερό στερεύει για πάντα.

16.00 Δεν περνάει μια ώρα και ο υπολογιστής στον οποίο έχω συνδεθεί, βγάζει ήχους. Πλησιάζω για να διαβάσω παραλήρημα συνωμοτικών μηνυμάτων από το κουνούπι Έμπολα.

"Πάρε ένα τηλ στα Βριλήσσια" καταλήγω χωρίς να καταλαβαίνω πολλά πολλά.

"Δεν γίνεται. Μπορεί το τηλέφωνο να παρακολουθείται"

"Εεεεε??" Την τελευταία φορά που άκουσα αυτή την ατάκα, βγήκε από το στόμα του panamos,ύστερα από σωρεία κλικ που διέκοπταν τη συνδιάλεξη. Υποπτεύονταν, όπως και άλλοι φωτοειδησεογράφοι που κάλυψαν "επαναστατικά" τα "Δεκεμβριανά" ότι τα τηλεφωνήματα τους πλέον καταγράφονταν. Πράγμα διόλου παράξενο. Το Κουνούπι Έμπολα, όμως,ποιός να το παρακολουθούσε; Ίσως κάποιος φανατικός θαυμαστής της εκκολαπτόμενης ηθοποιού;

Συνοπτικά μου εξηγεί στη συνέχεια πως δύο ώρες πριν, καθώς έβγαινε από ένα ψιλικατζίδικο του κέντρου κρατώντας σερβιέτες στο χέρι, στο απέναντι πεζοδρόμιο ένας 28χρονος δολοφονούνταν με σφαίρες στο κεφάλι και στο σβέρκο.

Σιωπή. Πάγος. Παγετώνας. Σοκ. Λίμνη με αίμα. Αιφνίδια. Ο δολοφόνος Φορούσε Κράνος.

21.00 Ώρες αργότερα, βρίσκομαι σπίτι της, να ξορκίσουμε το τραύμα, πίνοντας μπύρες. Ακούμε το διαμέρισμα στον 3ο της απέναντι πολυκατοικίας και θυμάμαι τον Μike.( Ο ήχος μεταδίδεται γρήγορα ανάμεσα στα μπαλκόνια δύο πολυκατοικιών όταν αυτές απέχουν πέντε μέτρα μεταξύ τους).
-Τον βλέπεις καθόλου;
-Ναι ρε, μιλάμε στην είσοδο, όταν βρισκόμαστε.
- Ο άλλος;
-Έχει φύγει και ο Mike μένει τώρα με μια γκόμενα.
Ξαφνικά σκάει στα γέλια.
- Θυμάσαι το χωλ τους; μου λέει με νόημα.
Θυμάμαι. Τα άτομα είχαν βάλει μονίμως αναμμένη κόκκινη λάμπα στο χωλ να το στολίζει παρέα με ένα ποδήλατο.
- Ωραίο φως, είχα μονολογήσει.
- Είναι για τους ντελιβεράδες, απάντησε ο Μικε. Με είδε που ήμουν ένα ερωτηματικό και συνέχισε:
- Για να μην βλέπουν ότι είμαστε μονίμως κόκκαλο.
- Τι δουλειά κάνετε είπαμε;
- Αρχιτεκτονικό γραφείο έχουμε.

Μάλιστα, ωραίοι τύποι, σκέφτηκα και άκουσα δυνατά το ηχηρό ράπισμα της νύστας.

01.00 Το ίδιο ράπισμα τώρα με έστελνε πίσω στην άλλη άκρη της πόλης, εκεί όπου λίγες ώρες νωρίτερα αποχωρίζονταν η γιαγιά τον άντρα της ζωής της , ύστερα από 60 χρόνια γάμου.

- Σε ευχαριστώ για όλα του ψιθύριζε, πριν τον πάρουν, ήσουν καλός,ήσουν πολύ καλός..
0 Responses

Δημοσίευση σχολίου