Lilia Lekker

Σε σχέση με τα αγοράκια, μικρή είχα γενικώς τη τάση -πράγμα που στην πορεία εξελίχτηκε σε ασυναγώνιστη πείρα- να ερωτεύομαι οτιδήποτε κυκλοφορούσε σε μερικώς απροσάρμοστο ή παχύσαρκο. Παράλληλα οι περισσότεροι μου έρωτες παρέμεναν αμείλικτα ανεκπλήρωτοι με κάποιου είδους γελοία ανατροπή, πάντα στη τελευταία σκηνή.

Όχι ότι θα' πρεπε να έχω παράπονα, αν το καλοσκεφτώ, στο δημοτικό, τα "έφτιαξα" με ένα αγοράκι στην κατασκήνωση, ονόματι αν θυμάμαι καλά, Αχιλλέα. Aυτό διότι την ημέρα που η φίλη μου η Βάσια και ο φίλος του ο Γιωργάκης (σύντροφοι κατασκηνωτές) "τα έφτιαξαν", εμείς φορούσαμε φλούο κίτρινα μπλουζάκια. Ε αυτό έφτανε στα νεαρά μυαλά μας, για να συνδεθούμε αυτομάτως με τον ρομαντικό τίτλο του ζεύγους ( go figure).. Και να χωρίσουμε κοινή συναινέσει την επομένη, ύστερα από ένα σιωπηλό δίωρο μπροστά στη λίμνη με τις πάπιες, όταν καταλάβαμε ότι δεν ήμασταν τελικά φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο!

Ο πρώτος μου γκραντε έρωτας, πάντως, τον οποίο δεν θυμάμαι να έχω εξομολογηθεί σε κανέναν, ήταν κάποια χρόνια μεγαλύτερος και βρίσκονταν στο ίδιο σχολικό μαζί μου. Τότε φοιτούσα σε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο της Παλλήνης. Τα πρωινά δεν θυμάμαι να παρατήρησα ποτέ την ύπαρξη του Έρωτα, Πάνο τον έλεγαν, αλλά τα μεσημέρια, αχ τα μεσημέρια ήταν μια ατελείωτη κόλαση χωρίς ελπίδα ψύχους.


Τι υπέροχο μαλλί κοκοράκι ήταν αυτό που ανέμιζε δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο του σχολικού. Τι αξιολάτρευτο κενό στα μπροστινά του δόντια ήταν αυτό που αποθέωνα όταν τον κρυφοκοίταζα να χαμογελάει. Τι εξαιρετικής λάμψης σοκολατένιο δέρμα, τι, τι, τι..

Για να μην πολυλογώ ο τύπος ήταν η επιτομή της γοητείας στα 6χρονα, τα 7χρονα και τα 8χρονα μου μάτια και ήταν και τρεις τάξεις μεγαλύτερος, οπότε διέθετε, όπως το έβλεπα τότε, τον αέρα του ανέφικτου. Το κελεπούρι δεν θυμάμαι να μου είχε ρίξει ούτε μια ματιά, παρότι μέχρι την πέμπτη δημοτικού ήμουν στυλάκι :p ( μετά ζούσαν οι γονείς στο εξωτερικό μαζί ή εναλλάξ και η γιαγιά με τάιζε για τα Χριστούγεννα, όπως κάποιοι κάποιοι έκαναν με το γουρουνάκι της Ξένης).

Εν πάση περιπτώσει, τα χρόνια πέρασαν, ο Έρωτας πήγε στο γυμνάσιο και άλλαξε σχολείο και σχολικό αλλά μια μέρα, επέστρεψε στο παλιό σχολικό μαζί με τον μικρότερο αδερφό του, που παρέμενε στο σχολείο μας και εγώ πλέον πήγαινα έκτη δημοτικού! Περήφανη που είχα αναπτύξει στοιχειώδες λέγειν και δεν θα γινόμουν πατζάρι στην πρώτη ατάκα, ακόμα πιο ενθουσιασμένη που είχα ψηλώσει, είχαν μακρύνει και τα μαλλιά μου και εν τοιαύτη περιπτώσει είχα αποκτήσει την σιγουριά της.. ωριμότητας, περίμενα να αδειάσει λίγο το σχολικό για να κάνω την πρώτη κίνηση με σκοπό το πολυπόθητο ματ. Ψύχραιμη και προπαντός χαμογελαστή, τον ρώτησα τι τάξη πήγαινε πλέον και πώς και ξαναήρθε απ' τα μέρη μας. Μετά από λίγο ανήλικο small talk, γίνομαι τολμηρή και αποφασίζω να συστηθώ λέγοντας:

" Εγώ είμαι η Λιλ.."

Πριν προλάβω να ολοκληρώσω , ο Έρωτας με διακόπτει με σκέρτσο.

"Ναι σε θυμάμαι" λέει με υπονοούμενο.

( Ακολουθεί παύση που διαρκεί μια αιωνιότητα, κατά την οποία η καρδιά μου σταματάει, τα πουλιά και οι άνθρωποι σταματούν να γεννιούνται και να πεθαίνουν and all that jazz)

"Η Εμετούλα δεν είσαι?" συμπληρώνει.

Ε; Η ποιά; Από που έσκασε αυτό το μενίρ πάνω στο κεφάλι μου;

Λοιπόν, ήταν νομίζω η πρώτη φορά που έκανα την σκέψη ότι αν μπορούσα να τηλεμεταφερθώ εκείνη τη στιγμή, θα το' κανα. Με διαμέλισε! Άξαφνα συνειδητοποίησα γιατί τέτοιος μεγάλος έρωτας και στην πρωινή σχολική βάρδια δεν είχε καταγράφει ούτε μια ανάμνηση του.

Tις πρώτες χρονιές του δημοτικού, κάθε, μα κάθε πρωί, με το που έμπαινα στο σχολικό , ζαλιζόμουν η κακομοίρα, οπότε η δύσμοιρη συνοδός με κρατούσε στα πόδια της στη θέση του συνοδηγού και κατηύθυνε τη .. ροή του προγράμματος προς το παράθυρο...

"Εγώ... είμαι..." μουρμούρισα , αλλά άλλαξα πρώτα πέντε με έξι χρώματα , σαν τα καρτούν.

"Καλά σε θυμήθηκα!" απάντησε ο άλλος ο βλαμμένος περιχαρής.

..the end
3 Responses
  1. "Βλαμμένος περιχαρής", του πάει γάντι. Σε αυτή την ηλικία δεν σουλουπώνουμε τις φράσεις μας βεβαίως, τις πετάμε όπως μας έρχονται! Και μετά καθόμαστε και αναλύουμε τα παιδικά τραύματα!
    Μου άρεσε και η παρομοίωση με το "γουρουνάκι της Ξένης", το κάναμε διάσημο μετά θάνατον το ζωντανό! Την καλησπέρα μου!


  2. ΞΕΝΗ Says:

    Πολύ καλό έσκασα στο γέλιο. Αντε το βλαμμένο δεν ντράπηκε και είπε τέτοιο πράγμα; Άντρες παιδί μου (τι μικροί, τι μεγάλοι)


  3. Lilia Lekker Says:

    αφήστε τα κορίτσα! τώρα που το σκέφτομαι είναι γελοίο αλλά αν ανοίξεις την ιστορία των ανεκπλήρωτων μου ερώτων, μάλλον θα τον βρεις μέσα με χρυσά γράμματα.. Giorgia μου θύμησες τώρα κάτι άσχετο.. Ξένη, δεν σου έχω πει ότι η θεία μου στο Σικάγο έχει κατοικίδιο γουρούνι, ε; Την Barbie..


Δημοσίευση σχολίου