Lilia Lekker

Η Ξένη είναι ως γνωστόν μια γυναίκα με σχέδιο, ( a woman with a plan). Μου χτύπησε λοιπόν την πόρτα λέγοντας " Όσο οι άλλοι (την) παίζουν με τα νεύρα μας, θα παίξουμε και εμείς ένα παιχνιδάκι. Εσένα τι σου τη σπάει? Μάζεψε μια καλή πεντάδα και παίξε μπάλα".
Η ερώτηση της Ξένης σαν ενοχλητική μύγα έκατσε στο κέντρο διαχείρισης των σκέψεων μου, κυρίως γιατί δεν ήξερα πώς να απαντήσω. Αυθορμήτως έτριψα τα χέρια διότι το σιχτιρίζεν με τρέφει, αλλά μετά έπεσε λευκό πανί. Που είναι η αρχή?
Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι ότι όπως σε όλους , υποθέτω, είναι αναρίθμητοι οι λόγοι που μου κάνουν τα νεύρα κρόσια, πάμπολλες οι συνθήκες στις οποίες με βρίσκω απογοητευμένη να συμφωνώ σιωπηλά ακόμα και με τον φανατικά απαισιόδοξο Σοπενχάουερ, όταν υπερασπιζόνταν ότι είναι προτιμότερο να βλέπουμε τη ζωή ως μια διαδικασία απομυθοποίησης, αφού είναι προφανές ότι εκεί στοχεύουν όλα όσα μας συμβαίνουν.

Συνθέτοντας ένα τοπ 5, με πράγματα που παρατηρώ ότι με τσαντίζουν συχνότερα από άλλα και με ένταση πέραν κάθε ανθρώπινης αντίληψης:

Mου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι
1. H αγένεια κάθε κρετίνου με τον οποιο θα αναγκαστείς να συναλλαγείς στη διάρκεια της ημέρας σου. Στο ταξί. Στο ταχυδρομείο. Στο εστιατόριο όπου γευματίζεις. Στη γραμμή εξυπηρέτησης πελατών. Στο σούπερ μάρκετ. Στο μετρό. Στο δρόμο. Θα σε αποπάρει, ίσως σε βρίσει- σίγουρα θα φροντίσει να εκτονώσει πάνω σου ό,τι του καυλώσει με άσχετη φαινομενικά τουλάχισοτν αφορμή. Γιατί: Έχει κακή μέρα. Μισεί τη δουλειά του. Μισεί τον ίδιο του τον εαυτό. Μισεί την κίνηση στους δρόμους. Το ρακούν του έχει ηπατίτιδα. Η μητέρα του έκανε θανατηφόρες νύξεις για την αξιοπρέπεια της νυν /γυναίκας του σε τηλεφώνημα προ πενταλεπτου. Ο αγαπημένος του ηθοποιός έχασε στα Όσκαρ.
Οκ, για να μην αναφέρομαι όμως μόνο σε άντρες, καθώς ισχύει δυστυχώς ότι οι μεγαλύτερες σκύλες-αγενείς είναι οι γυναίκες: Ο γκόμενος δεν πήρε πάλι και έκανε ολονυχτία περιμένοντας, με το κινητό στον κώλο.

Με φέρνει σε νευρικό κλονισμό
2. Το ότι στα λεξικά το λήμμα άνθρωπος, θα έπρεπε να αντικατασταθεί από τον παρακάτω ορισμό( μιλώντας για πολίτες της Δύσης): Άβουλος καταναλωτής με πρωταγωνιστικό ρόλο της ζωής του, την εκπόρνευση του στο παγκόσμιο δίκτυο των πολυεθνικών.
Που διασχίζοντας εκατό μέτρα της Κηφισίας, στο μυαλό σου εισβάλλουν εκατοντάδες logo εταιρειών, καθιστώντας το αδύνατο να οδηγήσεις μια ζωή ανεπηρέαστη από γελοία μοντέλα του ζην , όταν η παραγωγή νοήματος έχει παραδοθεί στη βλακεία, όσο εκείνη ανθεί αγρίως σε κάθε τετραγωνικό μέτρο.


Η μεγαλύτερη προσωπική μου τσαντίλα είναι για
3. Όλα αυτά που δεν είμαι και που αν ήμουν θα γινόταν η ζωη μου ευκολότερη, αποδοτικότερη, λιγότερο ψυχοβγάλτρα!
Που η απόσταση ανάμεσα στη ρεαλιστική και στην σούπερ χιρο εκδοχή μου, είναι χαοτική και που ανάμεσα τους στέκεται επιπλέον και ένας ογκόλιθος, ένα μενίρ αυτόαμφιβολίας.
Που έχω εκ γενετής μια δυσανεξία στην πίστη, διακυρήσσοντας παράλληλα σθεναρά ότι "αν έχεις πίστη, είσαι στο παιχνίδι- αν όχι, βρίσκεσαι στο πουθενά". Το δόγμα αυτό δεν είδα να μου ανοίγει όμως, ποτέ το δρόμο για άλλη πίστα. Μάλλον γιατί δεν το πίστεψα ποτέ.

Μπορώ να ανεβάσω στιγμιαία πίεση αναλογιζόμενη
4. Κάθε μορφή ασύδωτης και εκτροχιασμένης εξουσίας, από την κυβέρνηση του χοντρού ( και ένα σύστημα υγείας όπου αν νοσήσεις με καρκίνο και γραφτείς στις λίστες του Αγ. Σάββα, κάνεις το σταυρό σου να προλάβεις μια χημειοθεραπεία πριν πάει ο όγκος σε τελικό στάδιο και συ στα θυμαράκια) έως κάθε μορφή οργανωμένης θρησκείας, από τα γήπεδα με τα χουλιγκανάκια ως τα πάρτι με οδοφράγματα στους δρόμους από μπαχαλάκηδες ( όπως αυτά συνηθίζονταν προ Δεκέμβρη γιατί τα μετά εντάσσονται σε ολότελα διαφορετική κατηγορία), από τη μουσική βιομηχανία του mtv έως τις αίθουσες συσκέψεων των γυναικείων περιοδικών.


Στο τελευταίο τα βρίσκω σκούρα.
5. Θέλω να πω κάτι μεγαλύτερο, για την ασύλληπτη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ( των δικών μας από άλλους, των άλλων από εμάς, του ενός απ' τον άλλο), τον κοινωνικό αποκλεισμό όποιου τα φέρει έτσι η ζωή, ώστε να βρεθεί σε αναπηρική καρέκλα σε αυτή την καταραμένη γαμωχώρα, που δεν ντρέπεται να περηφανεύεται ότι έβαλε μπάρες στο αττικό μετρό, δίνοντας πνοή σε γενικότερη κοινωνική ευαισθησία!
Θέλω να πω για την παιδική κακοποίηση, την παιδική εγκατάλειψη, τη σύγχρονη δουλεία, για τον εκπεσμό του ηλικιωμένου σήμερα και την αντιμετώπιση του ως ένα παλιό ανταλλακτικό που περιμένει στη σειρά του για τη χωματερή, με πεπερασμένες γνώσεις και άρα αμφισβητίσιμη αξία, με πενιχρές συντάξεις, με τα πιτσιρίκια να γελούν εις βάρος του αστείου του περπατήματος. Που έχει τύχει μπροστά μου ολόκληρο βαγόνι να βλέπει μεγάλο άνθρωπο όρθιο να παραπαίει και να μην παραχωρεί τη θέση του κανείς.
Θέλω να πω για αυτούς τους κακόμοιρους τους χρυσαυγίτες , τους έχοντες α) την περίφημη τρικυμία εν κρανίω και β) δύσμοιρους γονείς που τους προμήθευσαν εν αγνοία τους φορές με όλα τα κατάλληλα συστατικά, ώστε να μαγειρευτεί η πιο έυφλεκτη κοινωνική συνταγή- βίαιοι άνθρωποι με τσίχλες κολλημένες στους εγκεφάλους τους.
θέλω να πω για τις ρυπασμένες μας θάλασσες και τα ποτάμια, για τη συρρίκνωση της βιοποικιλότητας, για τα μεταλλαγμένα σκατά στα πιάτα μας και τα χημικά εντός των οργανισμών μας, για τη ντομάτα που έχασε τη γεύση της, για τους παγετώνες που έχουν πάψει να κοιμούνται ήσυχοι και τώρα μόνο λιώνουν και όλο λιώνουν.. για τα αυτοκίνητα που είναι οι πραγματικοί κάτοικοι αυτής της πόλης και όχι εμείς, για τη μολυσμένη ατμόσφαιρα που μας δηλητηριάζει τη ψυχή και ευθύνεται για χιλιάδες θανάτους ανά τον κόσμο ετησίως..για τα στρατόπεδα προσφύγων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για τη βιομηχανία των όπλων που συντηρείται από τις τσέπες μας...
ήθελα να πω...
θέλω να πω ότι μου ανεβαίνουν δάκρυα λες και είμαι παιδάκι μόλις πιάσω αυτή τη λίστα.

Που καταλήγω? Ξένη μου, έπαιξα και 'γω αλλά όχι με τους κανόνες.. το' πήρα και έφυγα οπότε my apologies.. Θυμάμαι ,όμως τώρα κάτι φερέλπιδο , που είχε πει η Ρεν, η γνωστή, μια ξάστερη νύχτα στην Καλαμάτα: Aν ο κόσμος είναι μια μπάλα, ας την κλωτσήσουμε επιτέλους μπας και ανέβουμε κατηγορία!