Lilia Lekker
Σκηνικό σε μετρό με πρωταγωνιστή τον κύριο της φωτογραφίας. Καμία εικοσαριά χιλιόμετρα προς τα βόρεια ή μάλλον υπερβόρεια: Δουκίσσης Πλακεντίας. Ελαφρύ ψύχος, εμφανής γκριζάδα, διάσπαρτοι περιπατητές και ένας λευκός σκύλος . Χαμένος ή ελαφρώς ακουσμένος ( χάι ον λάιφ που λέμε) κόβει βόλτες σε οκτάρια γύρω από την έξοδο του μετρό, Φουντωτός, ανέμελος και εμφανώς καλοχτενισμένος.

Όταν βγαίνω από το μετρό, έχει ήδη τραβήξει την προσοχή μιας (α), δύο (β) , τριών (γ) γυναικών, αγνώστων μεταξύ τους. Επιχειρούν με ποικίλα μέσα να διαισθανθούν, χωρίς να επικοινωνούν μεταξύ τους, αν ο εν λόγω σκύλος είναι αλήτης και άξιος της μοίρας του ή ένας μικρός πρίγκιπας του σαλονιού, θύμα κάποιας σκοτεινής ίντριγκας. Άντρας κανένας. Από τη δική μου φουρνιά, μένουμε άλλες τρεις (δ), (ε), (ζ), η μία φεύγει (γ)- θα σκέφτηκε ότι αλλάζει η βάρδια- οπότε μένουμε πάλι σύνολο πέντε (α, β, δ, ε, ζ). Μόνο οι δύο πρώτες διατηρούν ενεργό ρόλο στο ευαίσθητο αυτό ψυχανέμισμα, που μετατρέπεται γρήγορα σε σκληρό κυνήγι, καθώς ο Φ τρέπεται σε άτακτη φυγή, μόλις καταλαβαίνει ότι η φροντισμένη χαίτη του, ενόσω ανεμίζει εξαιτίας του απογευματινού βοριά, έχει προσελκύσει πλήθος τρελών, που τον ακολουθούν με μάτια, που γυαλίζουν. Αλλά δεν τρέχει, περπατάει με γρήγορο βάδην, με την ουρά κάτω από τα σκέλια, οπότε καμία δεν πτοείται (- άχου μωρέ, θα φοβάται το κακόμοιρο και αγχώνεται) και όλες μας πλέον έχουμε τοποθετηθεί στρατηγικά. Όπως στο βόλει. Τρεις μπροστά, δύο επιθετικές, έτοιμες να το καρφώσουν το άτιμο, μια πασαδόρα, σταντ μπάι μπας και της έρθει από το πούθεν και οι δύο αμυντικές πίσω να καλύπτουμε τα νώτα μας. Τώρα δεν κάνω πλάκα, είχαμε κάτσει πέντε λεπτά και κυνηγούσαμε το σκύλο, μέχρι που φτάσαμε στο τέλος του δρόμου με έντονη την ανησυχία ότι ο Φ θα κάνει την αυτοκτονική κίνηση να βγει στο δρόμο. Σε αυτό το σημείο ακριβώς, παρατηρώ έναν παντελώς αδιάφορο τύπο παραδίπλα να μιλάει στο κινητό, όσο μπανίζει το θέαμα χωρίς ίχνος συγκίνησης. Μοναδικός μάρτυρας της σκηνής αυτός και μάρτυς μου ο θεός, μοναδικός μαλάκας επίσης! Τη στιγμή που έχω βαρεθεί πια και έχω χάσει το μητρικό σκυλοενδιαφέρον ( έως τότε οραματιζόμουν την ιστορική στιγμή που θα ανακοίνωνα στη σκυλοφοβική γάτα μου " Αυτός είναι ο Φ, ο νέος σου αδερφός), γυρνάω πλάτη, αλλά ενστικτωδώς ξανακοιτάω πίσω, και τι να δω? O Φ είναι έτοιμος να κατουρήσει, ίσως σε αυτό να συνέβαλε το έντονο στρες, και οι ηγετικές φιγούρες της αποστολής α, β κατορθώνουν σε μια ύστατη στιγμή καλού συγχρονισμού, να τον πιάσουν στα πράσα και να τον μαζέψουν απ' το γκαζον.
Τότε ο τύπος... Τι νομίζετε ότι κάνει ο τύπος? Δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για την ακριβή διατύπωση γιατί ήμουν μακριά για να ακούσω, αλλά από τη αμήχανη γλώσσα του σώματος των πρώην συντρόφων, όπως και τα άβολα-χαρούμενα βλέμματα, έγινε ξαφνικά ξεκάθαρο. Ο Φ ήταν του τύπου.
Ξεκαρδιστήκαμε φυσικά και οι πέντε, οπότε και επιτέλους μιλήσαμε μεταξύ μας.
Παρόλαυτά, η σημερινή μικροαπορία είναι η εξής: Τι είδους άνθρωπος βρίσκει φυσιολογικό το γεγονός ότι πέντε άσχετες μεταξύ τους γυναίκες τα παρατάνε όλα και παίζουν πεντάλεπτο γύρω γύρω όλοι με το σκύλο του?! (Δηλαδή έλεος!)
Ετικέτες edit post
0 Responses

Δημοσίευση σχολίου