Lilia Lekker
Μου' πεσε η κάτω γνάθος, δεν κάνω πλάκα. Σε τυχαία περιφορά των πεινασμένων κορμιών μας, ο δρόμος μας έβγαλε τις προάλλες στην πλατεία του Κάραβελ, παρέα με την Ματαντορ και το Πύον. Παραγγέλνουμε στα γρήγορα, τσιμπάω και έναν Ταχυδρόμο από το εκεί stand ( των Νέων όχι των ελτα) και ξεφυλλίζω αδηφάγα ( παρότι οι τυπωμένες λέξεις σήμερα, συντελούν συχνά σε διατροφή πτωχή σε ιδέες και δεν ενδείκνυνται) . Προσπερνάω το εξώφυλλο, μη δίνοντας σημασία στη λευκή κυρία με φόντο κάποια χορεύτρια, αν θυμάμαι καλά, που κρατούσε στην αγκαλιά της περιχαρή αφρικανή μικρούλα.
Στάσου πλάι μου
έλεγε ο τίτλος , όπως διάβασα μετά,
Πώς βρήκε την αγκαλιά που της αξίζει σε μια ελληνική οικογένεια
( και όχι το κράτος)
ή κάτι τέτοιο ο υπότιτλος...

Ακούστε τώρα, σε περίπτωση που δεν το έχετε ήδη διαβάσει, τι πήγαν και έκαναν οι ανεκδιήγητοι θεοί εκεί στον ταχυδρόμο ( ξέρετε μωρέ με τα Νέα του Σαββάτου).

Έκαναν θέμα και δη ΕΞΩΦΥΛΛΟ την εξής συγκινητική ιστορία:

Σκηνή Ν. 1
Μικρούλα Nιγηριανή ( ειλικρινά δεν θυμάμαι, ίσως ήταν από τη Νότιο Αφρική) κόβει βόλτες με τον πατέρα της , μέσα σε καρότσι, στην Πατησίων προ διετίας.

Σκηνή Ν. 2
Ευγενική λευκή κυρία προσφέρεται να τους πάει με ταξί στον προορισμό τους, για να μην ταλαιπωρούνται.

Σκηνή Ν. 3
Δύο χρόνια μετά, η μικρή φωνάζει τρεις γυναίκες μαμάδες. Τη φυσική μαμά, τη μαμά κλύσμα ( λευκή κυρία από τη σκηνή δύο που προτείνει στον πατέρα αποχαιρετώντας τον από το ταξί να βλέπει που και που την κορούλα του ) και την 33χρονη κόρη της μαμάς κλύσματος.

Τι έχει συμβεί
Η κυρία προφασιζόμενη πως ερωτεύτηκε ( δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, είναι σαν τον έρωτα, δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί ερωτεύτηκες - και ποιόν) αποφασίζει μετά την κούρσα με το ταξί να υποστηρίξει τη μικρή οικονομικά, διεκδικώντας παράλληλα την κραταιά ιδιότητα της μάνας. " Δεν μας πειράζει που περνάει τον περισσότερο χρόνο σε άλλο σπίτι η κόρη μας, αφού την αγαπάνε και την προσέχουν" κάπως έτσι τοποθετούνταν η φυσική μητέρα στο κείμενο.

Πώς το εξηγεί η ίδια
Για την ηλίθια με το σύνδρομο Τερέζας και τα δυτικά ενοχικά, ήταν απλό το ζήτημα " Πάντοτε μ' αρεσαν αυτά τα έγχρωμα παιδάκια και ήθελα να κάνω κάτι για αυτά ".

Σημείωση
Στην εισαγωγή του κειμένου, το κοριτσάκι αναφέρονταν ως το "σοκολατάκι" που κλέβει τις καρδιές όλων.

Συμπέρασμα
Εδώ ο κόσμος καίγεται, μάχιμα ρεπορτάζ περιμένουν σε κάθε γωνιά αυτής της εμπόλεμης πόλης και τα σαββατοκυριακάτικα ένθετα, όπως σωστά παρατήρησε και ένας φίλος, την έχουν δει χαρούμενοι διασκεδαστές, σαν το club mediteranne. κρίμα γιατί ο Ταχυδρόμος ειδικά, δέχτηκε το φιλί της ζωής με νέα διεύθυνση προ διετίας και εξ ενός σημείου και ύστερα βρέθηκε να μετράει τους παφλασμούς του δημοσιογραφικού του βούρκου..

θα ξαναπώ..αν είναι να βγάζουν θέματα από τον κώλο τους, ελπίζω τουλάχιστον άλλη φορά πρώτα να τα πλένουν..

ΥΓ- Η κάλυψη του Υποβρυχίου στο τεύχος Ιανουάριος- Φεβρουάριος για τα .. ας τα πω και 'γω "Δεκεμβριανά" με άφησε άφωνη. θα θυμάστε ότι το Έψιλον παρότι επανήλθε αρκετές φορές με σχετικά κομμάτια και ένα τεύχος αφιέρωμα ( μας ρήμαξαν τη ζωή, θα ρημάξουμε τα πάντα) , στην ουσία οι διαστάσεις που δόθηκαν ήταν περιορισμένες και το οπτικό υλικό εξαιρετικών φωτοειδησεογράφων που αποτύπωσαν με ειλικρίνεια τις ημέρες, πήγε περίπατο, διότι από τις μαχητικές εικόνες, προτιμήθηκαν σκηνές από την άδεια πόλη, κατόπιν επεισοδίων. Λες και δίνει κανείς μισό αρχίδι για τον φωτογράφο που σεργιάνισε με χρονοκαθυστέρηση μπάτσων, σε ένα άδειο θέατρο για να τραβήξει μια παράσταση που μόλις κατέβηκε. Το Υποβρύχιο, τώρα, που παρουσιάζει την φερέλπιδη εικόνα, να πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο ( παρόλο το χαοτικό στήσιμο του εντύπου, που είναι για να σου πέφτουν και τα φρύδια) , άντε να ξαναβρει διαφημιστές μετά από τα νεύρα που τσάκισε...
Ετικέτες 2 σχόλια | edit post
Lilia Lekker
"So many names, games.
Who did u love?
Who did u really love?
....
If in the messy cocktail dregs of a midnight glass, a teardrop falls...

It's only love,

but gone, in the way of everything
.
Then what, in the hours of your life, is love?

It's here and gone
and gives it's name to EVERYTHING"
Lilia Lekker
Σκηνικό σε μετρό με πρωταγωνιστή τον κύριο της φωτογραφίας. Καμία εικοσαριά χιλιόμετρα προς τα βόρεια ή μάλλον υπερβόρεια: Δουκίσσης Πλακεντίας. Ελαφρύ ψύχος, εμφανής γκριζάδα, διάσπαρτοι περιπατητές και ένας λευκός σκύλος . Χαμένος ή ελαφρώς ακουσμένος ( χάι ον λάιφ που λέμε) κόβει βόλτες σε οκτάρια γύρω από την έξοδο του μετρό, Φουντωτός, ανέμελος και εμφανώς καλοχτενισμένος.

Όταν βγαίνω από το μετρό, έχει ήδη τραβήξει την προσοχή μιας (α), δύο (β) , τριών (γ) γυναικών, αγνώστων μεταξύ τους. Επιχειρούν με ποικίλα μέσα να διαισθανθούν, χωρίς να επικοινωνούν μεταξύ τους, αν ο εν λόγω σκύλος είναι αλήτης και άξιος της μοίρας του ή ένας μικρός πρίγκιπας του σαλονιού, θύμα κάποιας σκοτεινής ίντριγκας. Άντρας κανένας. Από τη δική μου φουρνιά, μένουμε άλλες τρεις (δ), (ε), (ζ), η μία φεύγει (γ)- θα σκέφτηκε ότι αλλάζει η βάρδια- οπότε μένουμε πάλι σύνολο πέντε (α, β, δ, ε, ζ). Μόνο οι δύο πρώτες διατηρούν ενεργό ρόλο στο ευαίσθητο αυτό ψυχανέμισμα, που μετατρέπεται γρήγορα σε σκληρό κυνήγι, καθώς ο Φ τρέπεται σε άτακτη φυγή, μόλις καταλαβαίνει ότι η φροντισμένη χαίτη του, ενόσω ανεμίζει εξαιτίας του απογευματινού βοριά, έχει προσελκύσει πλήθος τρελών, που τον ακολουθούν με μάτια, που γυαλίζουν. Αλλά δεν τρέχει, περπατάει με γρήγορο βάδην, με την ουρά κάτω από τα σκέλια, οπότε καμία δεν πτοείται (- άχου μωρέ, θα φοβάται το κακόμοιρο και αγχώνεται) και όλες μας πλέον έχουμε τοποθετηθεί στρατηγικά. Όπως στο βόλει. Τρεις μπροστά, δύο επιθετικές, έτοιμες να το καρφώσουν το άτιμο, μια πασαδόρα, σταντ μπάι μπας και της έρθει από το πούθεν και οι δύο αμυντικές πίσω να καλύπτουμε τα νώτα μας. Τώρα δεν κάνω πλάκα, είχαμε κάτσει πέντε λεπτά και κυνηγούσαμε το σκύλο, μέχρι που φτάσαμε στο τέλος του δρόμου με έντονη την ανησυχία ότι ο Φ θα κάνει την αυτοκτονική κίνηση να βγει στο δρόμο. Σε αυτό το σημείο ακριβώς, παρατηρώ έναν παντελώς αδιάφορο τύπο παραδίπλα να μιλάει στο κινητό, όσο μπανίζει το θέαμα χωρίς ίχνος συγκίνησης. Μοναδικός μάρτυρας της σκηνής αυτός και μάρτυς μου ο θεός, μοναδικός μαλάκας επίσης! Τη στιγμή που έχω βαρεθεί πια και έχω χάσει το μητρικό σκυλοενδιαφέρον ( έως τότε οραματιζόμουν την ιστορική στιγμή που θα ανακοίνωνα στη σκυλοφοβική γάτα μου " Αυτός είναι ο Φ, ο νέος σου αδερφός), γυρνάω πλάτη, αλλά ενστικτωδώς ξανακοιτάω πίσω, και τι να δω? O Φ είναι έτοιμος να κατουρήσει, ίσως σε αυτό να συνέβαλε το έντονο στρες, και οι ηγετικές φιγούρες της αποστολής α, β κατορθώνουν σε μια ύστατη στιγμή καλού συγχρονισμού, να τον πιάσουν στα πράσα και να τον μαζέψουν απ' το γκαζον.
Τότε ο τύπος... Τι νομίζετε ότι κάνει ο τύπος? Δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για την ακριβή διατύπωση γιατί ήμουν μακριά για να ακούσω, αλλά από τη αμήχανη γλώσσα του σώματος των πρώην συντρόφων, όπως και τα άβολα-χαρούμενα βλέμματα, έγινε ξαφνικά ξεκάθαρο. Ο Φ ήταν του τύπου.
Ξεκαρδιστήκαμε φυσικά και οι πέντε, οπότε και επιτέλους μιλήσαμε μεταξύ μας.
Παρόλαυτά, η σημερινή μικροαπορία είναι η εξής: Τι είδους άνθρωπος βρίσκει φυσιολογικό το γεγονός ότι πέντε άσχετες μεταξύ τους γυναίκες τα παρατάνε όλα και παίζουν πεντάλεπτο γύρω γύρω όλοι με το σκύλο του?! (Δηλαδή έλεος!)
Ετικέτες 0 σχόλια | edit post
Lilia Lekker
-Tώρα το χτύπησα, πάρτε το , γιατί κοιτάτε όλοι σαν ούφα;! ( αυθαίρετη χρήση πληθυντικού λόγω βιασύνης)

Tι να κάνουν τα κορίτσια το πήραν, παρόλο το τραμπουκισμό. Δεν έφταιγα όμως, πας να κάνεις την καλή και θα στο βγάλουν απ' τη μύτη, είναι βέβαιο. Δέκα λεπτά προσπαθούσα να βρω άνθρωπο, να πάρει το ακριβοθώρητο εισιτήριο του μετρό, άρτι χτυπημένο, αλλά τζίφος. Άρχισα να πιστεύω ότι το μικρό ορθογώνιο χαρτάκι, που κρατούσα στο χέρι μου, ήταν μια οπτική ψευδαίσθηση και στην πραγματικότητα πουλούσα χρησιμοποιημένα τάπερ, παρενοχλώντας βιαστικούς και κυρίως αθώους πολίτες, που μου κουνούσαν το χέρι, προτού αρθρώσω λέξη , γιατί εκείνοι διαισθάνονταν ότι επρόκειτο για ενοχλητική μύγα με προφανή στόχο τη μύτη τους. Το πλησιέστερο σε επικοινωνία που κατόρθωσα, ήταν ένας τύπος, που ανταποκρίθηκε στο βλέμμα μου, αλλά μετά τρόμαξε. Η ευθεία πρόταση του χεριού μου, φάνηκε να τον κλόνισε , αυτόματα έκανε fade out και έμεινε σαν βαλσαμωμένος για καμιά δεκαριά δευτερόλεπτα. Δεν ήταν τίποτα ανησυχητικό, ανασυγκρότηση σκληρού έκανε, για να ανακοινώσει σε νευρικά αγγλικά "i have a card?" Έτσι, με ερωτηματικό στο τέλος. "Ε πες το ρε χριστιανέ", μουρμουράω η τουρίστρια και κάνω ένα βήμα αριστερά, να προλάβω τις δύο μαθήτριες, που είχα εντοπίσει με καλή χρήση περιφερειακής όρασης. Τι άγχος και αυτό ρε παιδιά. ΚΑΙ αυτές ανεπίδεκτες συνεννόησης. Ας μου πει κάποιος τι συμβαίνει στους ανθρώπους και ξεφεύγει το αι κιού τους σε ελεύθερη πτώση, όταν μετακινούνται ανέμελοι στους δρόμους. 'Ασε που συμπτωματικά, κάθε φορά το ίδιο- ξεχνάω να το αφήσω στα εκδοτήρια και έχοντας ανεβεί τη σκάλα, ψάχνω απελπίσμένη για τον/την ένα/μια, για εκείνον/εκείνη, για τον/την μοναδικό/μοναδική. Σήμερα, ειδικά, το χρώσταγα στα θεία ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για το συμπαντικό μπόνους, που λαμβάνω απρόσκοπτα τις τελευταίες ημέρες.

Χθες μου χάρισαν:

ΔΥΟ μπισκότα στα subway,
αποτέλεσμα καλού μάρκετινγκ
(-θέλω να μου δώσετε το καλύτερο σας μπισκότο.
- ορίστε, θα σας βάλω και από τα τρία να διαλέξετε μόνη σας.
-άφωνη)

ΕΝΑ μικρό ντόνατ στο φούρνο της γειτονιάς ,
αποτέλεσμα συμπόνοιας
(- τα γόνατα πως πάνε?
-ωραία, μια σκάλα πάω να ανεβώ και εγκαταλείπουν. αρχίζω κολυμβητήριο.
-εγώ με ποδήλατο βρήκα τη λύση.
-ωραία.
-πάρε ένα ντονατάκι.
-ωραία)

ΕΝΑ πακέτο χαρτομάντηλα, αποτέλεσμα αμηχανίας
(-συγνώμη, μήπως σας βρίσκεται ένα χαρτομάντηλο?
-ναι, έχω στο πόρτ παγκάζ νομίζω.
*βγαίνει από την μπεμβέ που καθόταν με αλάρμ και ξεκινά μια εκσκαφή που διαρκεί μια αιωνιότητα. τι γίνεται, σήμερα έχουν να πάρουν μπεμβέ αλλά για αποθήκη στο σπίτι νιέντε?
-ορίστε.
* πάω να βγάλω ένα να ικανοποιήσω τις ακόρεστες ορέξεις του δεξιού μου ρουθουνιού, έχω ξοδέψει ένα στρέμμα χαρτί από προχθές, αλλά με διακόπτει διακριτικά.
- όχι, κρατήστε τα παρακαλώ.
-woohoo!)

και σήμερα:

ΜΙΑ βιοψία στομάχου, αποτέλεσμα τύχης -απουσία καλύτερης εξήγησης
( -τι ταμείο έχετε;
- το "ζούμεγιανασαςσοδομίζουμεασάλιωτα".
- α, δεν σας καλύπτει πλέον χωρίς νοσηλεία... έχετε ξανάρθει για βιοψία?
- ουκ ολίγες...
- ε, που να κατεβαίνετε τώρα, να πληρώνετε κλπ, σας τη χαρίζουμε!
- toing..!)
Lilia Lekker
Χθες, Δευτέρα, επανασυνδέθηκα με τη φίλη μου, τη "Ξένη", σε ένα αστρικό επικοινωνιακό τζζζ. Ακόμα μαζεύω τα ατομικά μου κομμάτια, που σκόρπισαν στις έξι ηπείρους οι σαγκρίες, το υπέροχο βλαχοφανκ του panamos στο Flower και οι ροματζο-ιστορίες του αλιευθέντος από Πασαλιμάνι μεριά ζιγκολοταρίφα. Συντηρεί λέει τρεις γκόμενες ( μια πιτσιρίκα, μια χωρισμένη και μια τραγουδίστρια στο Σταυρό του Νότου). Το πιο καθηλωτικό ήταν , ωστόσο, ότι έχει εξισώσει τη ταρίφα του ταξιτζή με τη ταρίφα του ζιγκολό. Τσάμπα πράγμα δηλαδή. Θα ήταν λουκούλλειο δείπνο για την Πύον, αν εκείνη δεν ονειρευόταν έναν άντρα, με τον οποίο η καρδιά της θα καλπάσει ελεύθερη σε λιβάδια με αμυγδαλιές.
Αργότερα το βράδυ, στριμωγμένη σε ένα διπλό, με μια νωχελική ,λόγω εξαγωγής δοντιού, Νένια και το Κουνούπι Έμπολα, κατάλαβα ότι ήρθε ο καιρός να πιτσιλιστώ και 'γω μες τα ρυπασμένα νερά της ελληνικής μπλογκοπραγματικότητας- όχι γιατί έχω κάτι σπουδαίο να κοινοποιήσω στην ανθρωπότητα. Σίγουρα όχι γιατί θα έχω κάτι τέτοιο αύριο ή στις μέρες που θα' ρθουν. Σε φιλοξενία στη στήλη του Καπλάνι στα Νέα πριν λίγους μήνες, όπως διάβασα νωρίτερα, η "Ξένη" ξεκαθάρισε σε δημοσίευση της ότι δεν είναι στην πραγματικότητα μια Πολυξένη, αλλά μια ξένη. Σκέτο.
Στην πραγματικότητα, για όσους δεν τη γνωρίζουν, αποκαλύπτω, αναλαμβάνοντας πάσα ευθύνη, ότι πρόκειται για μια οντότητα, σίγουρα ξένη στο ανθρώπινο είδος, ένα όχημα με οδηγό τις αδιάγνωστες παθήσεις της Αξιοπρέπειας και της αστείρευτης Επιμονής της να ονειρεύεται διεξόδους, και να υλοποιεί, περιμένοντας μπροστά στα τα πιο κόκκινα φανάρια της πόλης χαμογελαστή. Μοναδικό της ατόπημα, το χρώμα της κώμης της, αλλά τι να κάνεις, τίποτα δεν είναι τέλειο εν τω κόσμω τούτω.
..για να μην πέσω στα σκληρά με την πρώτη..αυτό το χαζοποστάκι είναι για σένα babe*